WOUD VAN DE EENHOORN (deel 2)

Deel 2
achtste hoofdstuk

8.1 Yuri krijgt een werkgareel.

Al omstreeks vier uur in de ochtend word ik uitgerust klaar wakker. Onmiddellijk krijg ik zin me met m'n aanstaande derde paard genaamd Yuri te amuseren. Het slaapt vredig op zijn rug voorzien van een indrukwekkende ochtend erectie. Zonder het dier te wekken beweeg ik van de brits af. Dit is makkelijk omdat Yuri aan de kant van de balkenwand slaapt, ik aan de vrije kant lag. Ik pak het pony zadel van de wand van het kamertje en gesp er de gecombineerde rug- en staartriem van los. Deze is stoffig. Met een schone lap wrijf ik 'm glanzend in het besef dat hij binnenkort nodig ingevet moet worden.
Uit een van de vier kasten voorheen van de bosarbeiders haal ik de twee soepele zachte riempjes waarmee ik het geslachtsdeel van Sir Alexander wel eens versier bij voorbeeld als hij jarig is.
Met de roterende gaatjes knijptang maak ik aanvullende gaatjes naar strakker toe omdat het geslachtsdeel van mijn vriend Yuri een stuk kleiner is dan dat van een shire hengst.
Allereerst gesp ik een riempje om zijn hele apparaat en zorg er voor dat het gespje niet tussen zijn stijve zaadstraler en onderbuik zit maar onder zijn stijve. Daardoor zal het gespje zo dadelijk zijn staartriem niet hinderen. Het tweede leg ik helemaal bovenaan om zijn balzak zodat dit gespje zich vooraan bevindt tussen zijn balzak en zijn stormram. Hij slaapt nog altijd diep en rustig ondanks dat de riempjes zijn lid langer en harder maken. Zijn ballen zwellen een beetje lijkt het haast wel. Ze puilen fraai buiten het riempje uit.In zijn slaap kreunt hij zacht. Hij glimlacht. Zijn onderlijf maakt stotende bewegingen. Vermoedelijk veroorzaakt het kleine gareeltje om zijn mannelijkheid dat hij wellustig droomt. Er komen enkele druppeltjes voorvocht uit zijn zaadstraler.
Ik was van plan z'n ballen te aaien, doe het niet. Om te voorkomen dat hij dankzij de heerlijke droom voortijdig gaat sproeien wek ik hem haastig. Daartoe bijt ik zicht in zijn oorlel zijn oor. Overduidelijk teleurgesteld mompelt hij iets in het dialect van zijn geboortestad.
-Zeg er eens, protesteer ik, -je bent niet bij je zelf thuis in Kristiansand! Nu ben je bij mij in het Eenhoornbos. Wil je alsjeblieft verstaanbaar praten? Dank je wel Yuri!
Hij tuurt me beteuterd aan, tast omlaag naar zijn geslachtsdeel.
-Je vergist je niet raring Ik heb je wilskracht gebreideld. Ik eigen me jouw mannelijkheid toe, hoera!
Ik haal zijn hand daar weg, leg deze tegen mijn hete gleufje.
-Een tuig voor jou bedenken windt me op. Voel maar, net als jouw eikel is mijn kutje al vochtig. Wat droomde je?
-Dat ben ik vergeten, bekent hij teleurgesteld, -iets opwindends maar beet iemand in mijn oor bah.
-Niet zomaar iemand zeg! Het meisje dat bepaalt wanneer jij mag spuiten wekte je, raring. Je mag het nog niet. Zo eenvoudig is dat. Je ballen en zaad zijn niet meer jouw eigendom. Inmiddels zijn ze van mij.
Hij zwijgt. Ik leg mijn hand op zijn zaadmakers. Nu hij wakker is kan ik ze liefkozen zonder dat hij veel te snel klaarkomt. Hij glimlacht blij met gesloten ogen terwijl ik zijn ingesnoerde klootzak heen en weer beweeg, naar links, naar rechts, naar voor, naar achter.
-Betekent raring in het Zweeds net als in het Noors lieveling? vraagt hij zonder zijn ogen te openen.
- Ja, bevestigde ik, - dat ik jou bijzonder raar vind betekent dat je in mijn ogen zeldzaam bent. Daardoor ben ik in je geïnteresseerd. Niet eerder van mijn leven wilde iemand door mij als een paard behandeld worden. Tot nu toe berust mijn ervaring alleen en uitsluitend op de stiekeme verlangens van welgestelde mannen van gevorderde leeftijd in grote steden. Die koesterden geen rurale verlangens zoals een ploegpaard willen worden. Ze snakten naar bizarre genoegens, dat wel. Die waren in hun ogen al gauw interessanter dan in de mijne. Ze wilden door een woedende scholiere gehoond, gecommandeerd, geslagen en geschopt worden. Ze verlangden er niet naar met me te vrijen, gaven er de voorkeur aan door mij vertrapt te worden alsof ze ongedierte waren. Daarop kwamen ze klaar. Dat was hun voorstelling van intiem met een grietje zijn. Niet de mijne. Ik werkte me in het zweet om ze lichamelijk en emotioneel aan hun trekken te laten komen. Geen van die mannen vroeg zich ooit af wat mijn idee was van leuk met een man omgaan. Paste ik me bij ze aan dan zou ik steeds wreder worden, besefte ik, rijke dus invloedrijke kerels vernederen zou mijn behoefte gaan verdringen gezellig over een scheet van een leuke jongen te heersen. Allengs drong het tot me door dat ik een marionet was in een schertsvertoning. Echte slaven verlangen er indertijd naar door hun eigenares goed behandeld te worden. Alleen en uitsluitend nepslaven zoemden op mij in zoals horzels op paardenstront. Als dochter van een diplomaat had ik hun cadeautjes niet nodig om comfortabel te leven. Hun complimentjes vond ik al heel gauw eentonig en die mannen saaie sullen! Zelf kwam ik niet klaar op het mishandelen van mannen op leeftijd. In het begin had ik mijn eigenaardige macht over een bepaald type man wel leuk gevonden. Zelfs gedurende korte tijd opwindend, ik geef het eerlijk toe. Al vrij gauw begon ik mijn aantrekkelijkheid in de ogen van mannen die door een prille tiener getiranniseerd willen worden te verafschuwen. Ik werkte ik me rot om hen te bevredigen zonder dat hun lijf en hun maatschappelijke positie er iets tegenover konden stellen. Ze wilden me cadeaus geven, sieraden, sexy ondergoed en zelfs contant geld zonder er bij stil te staan dat mijn vader een grootgrondbezitter is en bovendien een goed salaris beurt. Hun geschenken interesseerden me geen kut zeg. Hun geld evenmin. Veel dingen bezitten zei me niets. . Nou ja, afgezien van eerst een pony, later een paard. Die zijn in jouw ogen erg dure geschenken. In mijn omgeving niet. De mensen te midden waarvan ik geboren ben en opgroei spreken pas van een duur paard als het om een beroemde draver of renner gaat. Om succesrijke professionele paarden. De prijs van hobbypaardjes voor kinderen speelt geen rol in de elite. Dure dingen hebben heeft me nooit geboeid. Sorry, dit kan bij jou een verkeerde indruk wekken. Ik bedoelde te herhalen dingen hebben heeft me nooit geboeid, ongeacht of ze prijzig of goedkoop zijn. Aan sieraden heb ik nooit behoefte gevoeld omdat ik ze niet kon opeten. Ik ben onthutsend aards. De brandkasten zitten in mijn milieu vol steriele sieraden. Ik vind bosbessen en veenbramen veel interessanter! Die ruiken fris en ik eet ze op, laten we wel wezen! Ik ben een buiten mens. Voel me in de ruigte hier veel prettiger dan in een ambassade. Van jou ga ik een heerlijk aards werkpaard maken dat niet naar edelgesteenten ruikt maar naar aarde, mos, zweet, stro en hooi. Een werkpaard dat van de geuren van het bos houdt. Overigens vind ik jouw hallucinatie van het deurtje op een kier veel leuker dan de nuchtere feiten, liefje. Weet je wat? Onder vier ogen beseffen jij en ik voortaan samen dat jouw koortsdroom de werkelijkheid was: jij plotseling oog in oog stond met Alexander. Hij vriendschap met je sloot. Ik jou daarom meenam naar mijn blokhut. Dat je doodziek was, ik touwladders ging halen en dergelijke onzin meer, heb ik gedroomd! Afgesproken?
- Dat is goed, zei hij, - De eerste Yurizan die mij opmerkte, boeide me. Jij bent de tweede, goedaardiger dan de vrouw waarvan een portret in het Huis hangt. Haar furieuze temperament toen ik haar hallucineerde wond me op, Ik beken het je eerlijk Yurizan.
- Het kan best zijn dat ik niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk overeenkomsten met haar heb. Ik baal slechts van mannen op leeftijd zogenaamd 'temmen' terwijl ik ze in werkelijkheid op hun wenken bediende. Jou in werkelijkheid disciplineren windt mij op ! Die invloedrijke lieden op leeftijd kon ik niet beïnvloeden. Ze zaten vastgeroest in hun levenslange geheime behoeften. Jou kan ik naar mijn hand zetten. Daar geil ik op. Je africhten tot je in mijn ogen een prima werkpaard bent en emotioneel onvoorwaardelijk mijn eigendom. Belangrijke mannen willen slechts in hun schaarse vrije tijd af en toe een uurtje in de macht van een meisje zijn. Ter afwisseling op hun werkelijke leven waarin zij zelf machtig zijn. Ik wil de onvoorwaardelijke eigenares worden van een jongeman die zich naar mijn verlangens voegt in plaats van dat ik het me naar de behoeften van invloedrijke mannen moet doen. Ik wil dat je dag en nacht zeven etmalen per week van mij bent. Overigens doen we sociaal of jij eigendom van je zelf bent. Verwaarlozen we dit dan wordt jij van het landgoed verjaagd en kom ik in een tuchthuis voor wrede meiden, jeetje. Het is een meisje bij wet verboden de eigenares van een jongeman te zijn. In bijzijn van het type mensen dat de politie gaat opbellen doen we net alsof jij de eigenaar van jezelf bent. In werkelijkheid weten jij en ik wel beter! Ik zal het schilderij van de eerste Yurizan van de muur halen en in ons kamertje in de blokhut ophangen! Misschien dromen we dan haar levensloop. Die lijkt me spannend. Ik zou haar persoonlijk willen ontmoeten!
Op dat moment blaast dichtbij mijn blokhut iemand een keer kort een keer wat langer op een jaagtoeter. Niet op een ceremoniële jachthoorn maar op een simpele toeter waarmee drijvers het wild opjagen richting de jagers. Yuri schrikt. Ik niet. Ik ken dit bij voorbaat afgesproken signaal, kijk naar buiten. Dicht bij maar op beleefde afstand van mijn blokhut zie ik houtvester Aake Moberg op het paard Noordenwind hem ter beschikking gesteld door het landgoed. Hij heeft trouwens ook een dienstfiets om van zijn dienstwoning langs de kilometers lange oprijlaan naar het Huis en terug naar zijn eigen stekkie te rijden. Afgezien hiervan heb je niets aan een fiets in het Eenhoornwoud, hihi.
-Ha die Aake! roep ik, - even iets aantrekken. Ik kom er aan!
Even later vertelt hij:
-Meneer Gustav belde me op. Hij verzocht mij in het Huis een bericht in ontvangst te nemen en het snel aan jou te gaan overhandigen omdat de groom Andersson met een ziek paard bezig is. Gelukkig niets ernstigs, Yurizan. Anders Andersson laat je zeggen dat jij niet halsoverkop hierheen hoeft te komen om hem te helpen bij het verzorgen van het vannacht ziek geworden paard. Hier, alsjeblieft Yurizan.
Ik lees:
"Yurizan, ik werd zojuist in alle vroegte uit Stockholm opgebeld over het een of ander probleem tussen Zweden en Frankrijk. Ik moet nu naar Parijs opbellen. Daarna weer naar Stockholm. Daarbij aansluitend vermoedelijk nog eens naar Parijs. Helaas kan ik niet zoals afgesproken hier in huis met jou en je ver Yuri ontbijten. Sorry meisje. Ik verwacht jullie pas zo laat als omstreeks twee uur hier dan kunnen we gezamenlijk middageten. Pappa".
Ik laat het briefje aan Aake lezen.
-Zo gaat het nu altijd, mopper ik, -heeft vader eindelijk gelegenheid me op te zoeken, maar krijgt hij zelfs hier geen rust. Wat een rot beroep heeft hij, Aake! Diplomaten hebben net als dokters heel erg zelden ònvoorwaardelijk vrij. Ook diplomaten moeten in geval van nood zelfs in hun vrije tijd beschikbaar zijn net als artsen.
-Yurizan, zegt de houtvester,, ik hoorde van meneer Gustav dat je logee goed vooruit gaat. Deze gisteren voldoende aangesterkt was om naar het Huis te komen en geruime tijd in de studeerkamer met je vader te praten. Gustav zegt dat de jonge reiziger nog wel gruwelijk mager is!
-Klopt Aake. Binnenkort kom ik Yuri Flobak aan jouw grootouders en jou voorstellen. Dan hij jouw grootvader bedanken voor de geneesmiddelen en het verse fruit die de papierfabriek aan Yuri gegund heeft. Ik zal je per honden exprespost tijdig waarschuwen zo dat je niet ergens ver weg in het bos bezig bent.

Hij begrijpt mijn stille wenk dat het me niet gelegen komt hem mee naar binnen te nemen. Hij zou me overigens nooit verlinken. Over een poosje mag hij best weten dat ik me een jongeman van zijn leeftijd toegeëigend heb. Er inmiddels niet twee maar drie paarden in mijn blokstal zijn. Misschien laat ik mijn tuigpaard Yuri in zijn gareel zelfs wel eens zien aan de houtvester. Afijn, dat is voorlopig niet aan de orde van de dag. eerst moet Yuri aansterken na zijn hoge moeraskoorts.
- Yurizan mijn grootouders en ik verheugen ons Yuri te leren kennen.
- Aake, dank je wel voor het briefje van vader.
- Graag gedaan Yurizan.
Hij keert zijn paard van het rustige Noordlander ras en verwijdert zich. Voor het eerst van mijn leven kijk ik met wellustige belangstelling naar de staartriem bevestigd aan het zadel van het vertrekkende paard. Te gek, heb je je hele leven van paarden en paardrijden gehouden zonder ooit speciale aandacht aan een staartriem te besteden. Je lette er nooit op. Die riem sprak in ruig terrein vanzelf en wond je evenmin op als het zadel, stijgbeugels, een teugel. Verschijnt er onverwacht een staartriem aanbidder in je leventje en dan tuur je opeens zwoel naar zo'n ronde riem tussen het kontgat en de staart van een paard. De vreemde behoefte van Yuri brengt me waarachtig op leuke ideeën! Hihi. Aan de rand van de min of meer open plek draait Aake zich in het zadel om. We steken allebei ten afscheid onze hand op. Aake en ik kunnen bijzonder goed met elkaar overweg. We zijn op elkaar gesteld. Aangezien hij nog vrijgezel is en ik tot voor kort een meisje alleen was - we dikwijls ver weg van sociale controle samen in het bos bezig zijn - begonnen we elkaar na een poosje te verkennen. Elkaar tijdens het werk puur toevallig maar niet heus even aanraken. Een aaitje hier, een streeltje daar. Af en toe hand in hand lopen. Gek is dat eigenlijk: emotioneel konden wij het vanaf onze kennismaking meteen al goed met elkaar vinden maar toen we elkaar pas een maand of twee later eindelijk zoenden en hij mijn tieten betastte, zei ik al na enkele minuten sorry Aake, ik vind het niet fijn je te zoenen en door je gezoend te worden. Hopelijk beledig ik je niet. Ik ben reuze op je gesteld. Bovendien vind ik je een knappe man om te zien. Dat weet je. Toch blijken we lichamelijk helaas niet bij elkaar te passen. Voor mij geldt nu we blijven even goede vrienden. Hopelijk voor jou ook?
Yurizan! zei hij, ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik reageer net zoals jij. . Jouw fraaie lijf en mijn alledaagse lichaam passen stomweg niet bij elkaar. Zoiets kan gebeuren, Yurizan. We hebben ons zelf niet gemaakt. Ergens komt het me gelegen. Ik zou me op gevaarlijk dun ijs begeven als ik intiem werd met de nadrukkelijk minderjarige dochter van mijn werkgever.
We waren allebei teleurgesteld. Dat sprak van zelf. We maakten er geen geheim van maar er veranderde helemaal niets in ons goede geestelijke contact en prettige samenwerking in het bos. De rug van zijn hand raakt nog altijd wel eens puur vriendschappelijk mijn wang aan en we lopen nog altijd wel eens hand in hand maar er springt geen vonk over. We begeren elkaar niet. Wat een verschil met mijn lijf en dat van Yuri! Hem vind ik geen knappe man om te zien. Aake heeft het gezicht van een interessante jonge persoonlijkheid. Hij is het bovendien! Maar zijn lijf bleek me niet op te winden. Yuri is naar mijn smaak uiterlijk veeleer een jongeman waarvan er dertien in het dozijn gaan maar nu hij geen koorts meer heeft knetteren bij wijze van spreken de elektrische ontladingen tussen ons heen en weer bij de minste geringste aanraking over en weer. . Zodra Aake uit het gezicht verdwenen is zeg ik: - Doe me een plezier Yuri, ga nu net als gisteren laat in de middag op je knieën en ellebogen overdwars op de haverkist staan. Dit keer pal bij het ene eind van de kist.

Even later knuffel ik met mijn ene hand zijn ballen terwijl ik naast het eind van de kist sta. De andere steek ik behoudens de duim in zijn mond met de palm dit keer niet tegen zijn tong maar tegen zijn bovenkaak aan. Ik trek zijn hoofd rustig in zijn nek. Na enkele ogenblikken laat ik hem los om een rubber pony bit in zijn mond te plaatsen. Ik haal een kettinkje door de ringen en bevestig het achter zijn hoofd aan een half ringetje. Het andere helftje is vervangen door een recht rond staafje zoals zoveel halve ringen van tuigpaarden.
- Houd je je bit in je mond vast en je hoofd in je nek paardenbeest? verzoek ik beleefd, - dank je wel dier.
De rest laat zich denken! Even later ligt de lange pony zadel-staartriem tussen zijn stijve zaadstraler en zijn onderbuik in. Verder aan weerszijden van zijn balzak en over zijn reet omhoog richting de halve ring aan het kettinkje achter zijn hoofd. Ik gesp de riem om het staafje. Langzaam trek ik de lange staartriem strakker aan tot zijn rap stijf geworden stormram nogal naar beneden gericht is, zijn bovenaan ingesnoerde balzak achter zijn dijen uitsteekt. Zijn hoofd wordt door dit erg eenvoudige maar dwingende gareel in zijn nek gehouden.
-Raring, je mag bij gelegenheid je geslachtsriem en je aanstaande overige gareel invetten. Ik heb trouwens ook leerolie. Die zal het ronde gedeelte van je staartriem sneller soepel maken dan leervet. De kontriem zoals ie in diverse talen heet van eerste kwaliteit leer en het ronde gedeelte buigzaam opgevuld. Al na enkele uren achter elkaar of enkele keren een uurtje dragen zal de culeron nadat je hem een onderhoudsbeurt gegeven hebt nauwsluitend om je mannelijkheid liggen. Vandaag hebben we geen tijd voor een borsttuig. Je trek- en remkracht tijdens het samen met Alexander in het bos werken mag niet je hoofd in je nek trekken. Dit spreekt vanzelf. Voorlopig verbind ik slechts je gevoelige mond met je nog gevoeliger geslachtsdeel. Beseffen je mond en je mannelijkheid dat je er inmiddels niet meer zelf de eigenaar van bent? Je mond en je geslacht voortaan van mij zijn? Ik verlang er niet naar dode dingen zoals sieraden te bezitten. De eigenares van jouw mond en geslachtsdeel zijn windt me op. Zodra we gelegenheid krijgen ga ik bovendien de lengte van jouw endeldarm verkennen en dan krijg je ter aanvulling van je staartriem een haak pal onder je stuitbeen diep in je lijf tot vlak onder je ruggengraat.. Die haak verbind ik dan net als je overige gareel met de ketting waaraan jij een gekapte boomstam voorttrekt. Die stammen kies ik zorgvuldig uit zodat ze niet te groot en te zwaar voor jij jouw lichaamskracht zullen zijn. Werken moet je voor de kost! Je sleepgareel zal feitelijk reuze simpel zijn . Niet versierd met bij wijze van spreken toeters, bellen en pluimen. Het enige vindingrijke aan je tuig wordt de wisselwerking tussen je romp en de stam als je een stam hierheen sleept. Nogal wat stammen in de balkenwanden van deze blokstal zijn dringend aan vervanging toe. Je staartriem en de trekhaak in je reet vergroten je trekvermogen en verhinderen dat de stam tijdens een afdaling tussen je benen terecht komt. Dit vereist vindingrijkheid. Gewoonlijk moet de staartriem van een zadel zoals je weet verhinderen dat dit laatste naar voren schuift tijdens een afdaling. Precies zoals het broektuig en de staartriem van een karrenpaard voorkómen dat de kar het paard inhaalt. Dit is bij karrenpaarden simpel dankzij de dissel of het lamoen. Die ontbreken bij bosbouwwerkpaarden. Doordat je een boomstam slechts voorttrekt met een ketting zou de stam je heuvel afwaarts makkelijk kunnen inhalen behalve als je staartriem en je konthaak het verhinderen. Hoe dit bij de erg sterke staartriem van Alexander werkt zal ik je binnenkort demonstreren. Jouw gareel wordt net eender als het zijne behalve dat ik in jouw geval de stuwkracht van een omlaag glijdende stam moet verdelen over je geslachtsdeel en stuitbeentje dus je ruggengraat zonder dat je een staart hebt!. Een haak in zijn kont is bij Alex niet nodig dankzij z'n sterke staartwortel als verlengde van zijn ruggengraat maar jij krijgt aan het eind van je rugriem pal onder je stuitje een haak in je onderlijf . Dat is mijn manier van een leuke jongeman aan de haak slaan! Daarbij denk ik niet aan een vishaak in je bekkie maar een forse haak in je endeldarm.
Mijn vrolijke gekwebbel over wat ik allemaal met hem van plan ben windt hem op. Zijn uit het gareel puilende ballen worden zwaar van verlangen naar de situaties die emotioneel op hem als werkpaard afkomen.
- Kom je nu voorzichtig van de kist af? Ga maar in de boks van Alex op alle vieren op het stro staan. Dan zet ik ondertussen een ontbijt klaar. De plannen zijn veranderd. We hoeven pas omstreeks twee uur aan tafel te komen maar vader vindt het gezellig als ik voor hem kook. Daarvoor heb ik hooguit anderhalf uur nodig dus als omstreeks half een in het Huis aankomen is vroeg genoeg.. Na het ontbijt heb ik ruimschoots de tijd hier in mijn blokstal verder te gaan met je opvoeding.

In de paarden box trek ik om Yuri nóg geiler te maken even zijn rugriem een beetje omhoog zonder hem op te tillen. Dat laatste kan ik wel omdat hij broodmager is maar ik vraag me onzeker af wat de nekwervels van zo'n akelig mager dier doen als het van de grond op getild wordt aan een riem tussen zijn geslachtsdeel en een bit in zijn mond. Ik neem geen risico's! Wel gesp ik de lange staartriem nog een ietsepietsie strakker naar zijn mond toe. Knuffel met mijn ene hand zijn achter zijn dijen uitpuilende ballen. Mijn andere hand leg ik over zijn snoet. Die is nat. Yuri huilt van geluk.
- Huil maar liefje, zeg ik tevreden, - dit super eenvoudige maar dwingende tuig en mijn gekwebbel winden je op . Je zaadstraler is dankzij je gareel indrukwekkend hard en lang. Geniet je van dit vèr strekkende gevoel onder aan je buik? De komende tijd wordt je paardenlul doordat ik je africht nog langer. Je ballen zijn nu al prachtig. Heus waar! Goed zo hengst. Besef je dat je na lange eenzame omzwervingen aangekomen bent waar je thuishoort? Maakt dit finaal eenvoudige maar doeltreffende gareel jou veel gehoorzamer dan dat je je zelf in een gareel zet? Logisch! Voorheen fantaseerde jij slechts dat een meisje je africhtte tot je met hart en ziel een tuigpaard was. Nu besteedt eindelijk werkelijk een meisje aandacht aan je. Ze maakt een bosbouw werkpaard van je. Je bent in handen gevallen van een heersblije jonge meid die niet om dode gingen geeft maar opgewonden raakt door haar macht over jouw mond en mannelijkheid. Huil naar hartenlust van opluchting raring. In het woud van de eenhoorn mogen niet alleen meisjes huilen van geluk. Jongemannen ook. Je hoeft je niet te schamen voor je tranen van ontroering veroorzaakt doordat je nu heerlijk in je vel zit. In dit bos mag jij even spontaan zijn als alle anderen dieren. De tijd dat je onafgebroken vergeefs naar een vriendin hunkerde is voorbij. Jij hoeft nooit meer vergeefs naar intimiteit te snakken en je bent waarachtig fors geschapen, herhaal ik tevreden - dit fantaseerde ik al jaren! Met de weelderige zaadballen en de gevoelige mond van een jongen spelen zoals jongens maar moeilijk van de tieten en het kutje van een meisje kunnen afblijven. Jullie gaan er terecht van uit dat doeltreffende handen die zich met haar borsten bezighouden een meisje gedwee maken. Ik maak het jou door me heerslustig met je mond en je ballen te bemoeien. Ik kan er moeilijk van afblijven. Ze oefenen een hevige aantrekkingskracht op me uit omdat jij jong bent. Nog plooibaar. Volgens mij veroorzaken je zaadmakers jouw mannelijke onafhankelijkheid maar zijn ze tegelijkertijd de zwakke plek in je onafhankelijkheid van mij. De achilleshiel van jouw wilskracht als zelfstandige persoon bevindt zich in je balzak, hihi! Je zaadballen zijn een belangrijk onderdeel van je mannelijke wilskracht. Heeft een meisje jou bij je ballen zoals ik het en nu in deze stal heb, dan komen je hart en je hoofd ook in haar macht, hihi! Jij bent gelukkig nog niet zoals invloedrijke mannen op leeftijd versteend in hun zelfgenoegzaamheid. Zij beleven een dominant meisje slechts als een hulpmiddel bij hun zelfbevrediging. In haar zelf zijn ze niet geïnteresseerd. Als is ze nóg zo heerszuchtig, ze kan zulke gearriveerde - in hun geheime verlangens vastgeroeste - mannen niet werkelijk beïnvloeden. Als zulke masochisten zich zogenaamd aan haar onderwerpen is dit een onwaarachtig toneelstukje dat van slechte smaak getuigt! Een jonge man zoals jij is anders! Jou kan ik beïnvloeden. Je lichaam en ziel naar mijn hand zetten, hoera.
Raring besef je dat je ondanks mijn slechte reputatie in het buitenland de eerste man ooit zal zijn die zijn zaad in mijn lijf spuit? Zo bekeken ben ik menselijk nog maagdelijk al leef ik als geile teef al jaren lang met reuen en andere teven samen. Dringt het tot je door dat je mijn eerste vriend bent? Die andere mannen hebben mij emotioneel meer vernield dan gegeven, bah. Ik vernederde ze in werkelijkheid niet, zij deden het mij door mij te leren hen te verachten en op ze te spuwen. De honden hebben mij emotioneel niet vernield. Op hun manier zijn ze lief voor me. Toch mis ik iets bij ze. Jij gaat het me geven! Jou ga ik niet vernederen noch mishandelen. Van jou ga ik een sterk paard maken dat het heerlijk vindt mijn eigendom te zijn en voor me te moeten werken.

Het klaarzetten van een ontbijt kost weinig tijd.
Het dier staat als ik in de boks terugkom roerloos op het stro. Zijn zaadstraler iets minder lang en lang niet zo hard en recht meer maar nog altijd indrukwekkend. Men zegt wel eens dat magere meisjes hartstochtelijke grieten zijn. Dit is blijkbaar omkeerbaar! Het schrikbarend magere paard Yuri heeft een opvallend fors geslachtsdeel. Heerlijk is dat!. Zelfs zijn momenteel slechts half stijve paardenlul windt me op.
-Weet je, zeg ik op mijn hoede, -ik vind het niet raadzaam dat je omstreeks twee uur vanmiddag met barstens volle ballen bij mijn vader en gouvernante aan tafel komt. Je kunt nooit weten! Stel je voor dat je spontaan begint te sproeien doordat ik je verliefd aankijk, hihihi. Je geur zal haar zoals het in de hogere kringen hoort in katzwijm doen vallen. Grote consternatie! Vader zal ontevreden herhalen dat wij ons niet in zijn huis maar in mijn blokhut te buiten moeten gaan aan onze liefhebberij. Hum, volgens mij moet ik hier nog ergens een rijzweepje hebben al gebruik ik het nooit. Nu kan het nuttig zijn.

Ik vind het zweepje in de grote stalkast. Afwisselend naast en achter het paard staande, tuchtig ik zijn onderrug, flanken, billen en ballen zonder hem serieus pijn te doen. De heerszuchtige liefkozingen van de rijzweep winden hem op en maken hem tegelijk gedwee. Aangezien ik zelf niets met zwepen heb, hang ik het tenslotte aan de wand en grijp ik pardoes zijn balzak beet. Eerlijk is eerlijk: ik doe het vastbesloten.
-Spuit, zeg ik zachtaardig en knijp hem lief. Straalstoot na straalstoot melk ik zijn mannelijke uiers.
-Braaf beest, zeg ik, -binnenkort wil ik je hete zaad in me voelen. Heel diep in mijn onderlijf en dan melkt het jou tot de laatste druppel leeg. Je mag niet in mijn mond klaarkomen. Als dreumes heb ik teveel zaad moeten slikken. Ik wil het niet meer in mijn mond krijgen als demonstratie van mannelijke macht.. Voordat je in mijn lijf mag binnendringen richt ik je zo af dat jij er nooit meer naar zult verlangen je zelf af te trekken of door een meisje gepijpt te worden. Jij hebt jarenlang jezelf klaargemaakt in plaats van met je zaad iemand anders gelukkig maken. Ik was op mijn dertiende jaar in totaal al met zes pedofiele mannen intiem geweest alleen en uitsluitend overeenkomstig hun voorstelling van heerlijke intimiteiten. Zes teveel, waarvan vijf masochisten. Jij zal binnenkort naar niets meer verlangen waar ik niet zelf ook naar hunker. We hebben elkaar heerlijker dingen te bieden. Dit is al de tweede keer dat ik je laat klaarkomen zonder je zaadspuiter aan te raken. Wat ik fijn vind is je eerst langdurig vindingrijk opvrijen zodat je ballen ijverig zaad maken. Zijn ze barstens vol dan raak ik je binnenkort niet meer aan! Helemaal nergens meer. Na enkele ogenblikken zal ik je bevelen spuit dier! en doe je het gehoorzaam zonder dat ik je lichaam aanraak. Eveneens zonder dat jij de finish bereikt door op het laatste nippertje jezelf te bevredigen. Dit mag je nooit meer. Je moet zonder dat wij je lul aanraken gaan spuiten omdat ik het wil. Als je voldoende oefening hebt in deze manier van gelukkig worden mag je eindelijk voor het eerst van je leven je zaadstraler in een meisje steken. Dan ga ik je met jouw spuitbuis over zijn hele lengte in mijn lijf niet alledaags laten klaarkomen maar er voor zorgen dat jij in mij jezelf kwijt raakt. Jij als eenling niet meer bestaat, je een deel van mij wordt. Dan laat ik je diep in me je kleine dood sterven. Men zegt dat ik een ruw temperament heb. Dan wil jij je voortaan opnieuw en opnieuw in mij verliezen. Dan hunker jij er voortaan naar telkens weer met je lid over z'n hele lengte in mijn meisjeslijf en mijn hand om je ballen in mij verloren te gaan. Het verrukkelijke van onze kleine dood sterven is dat we het telkens opnieuw kunnen doen.
Zijn nabije toekomst windt hem inmiddels zo hevig op zo op dat ik weer vriendelijk verzoek: spuit-spuit je zelf leeg, beest. En ja hoor, er komen nog drie bescheiden straaltjes zaad uit zijn lijf.
Ik ben tevreden over hem. Jij bent een heerlijk dier, zeg ik zijn bezwete gezicht aaiend. Hij hijgt van geluk.
Daarbij aansluitend kom ik zelf innerlijk op adem. Tegen de tijd dat ik hem perfect gedwee gemaakt heb zal hij niet meer naar geil gepraat verlangen. Dan zal ik alleen nog maar in lichaamstaal tegen hem praten, Jeetje wat is hij nog gevoelig voor mondelinge verhalen over zijn nabije toekomst. Is die eenmaal zijn dagelijkse hedentijd dan zwijgen mijn hersens eindelijk Dan praten voortaan slechts mijn lijf en ziel met het paard Yuri. Ik ben een meisje dat liever met haar borsten en dijen praat dan met haar stem. Vrijen doe je wat mij betreft. Er over praten is voor mijn gevoel surrogaat. Al bij al ben ik volkomen aards. Maar zich door surrogaten laten opwinden wijst Yuri de weg naar het werkelijk met mij samenleven toe.
Ik ontdoe hem van zijn simpele tuig.
Tijdens ons vluchtige ontbijt heb ik geen draad aan mijn lijf en heeft hij slechts de twee smalle soepele riempjes om zijn geslacht. Even later neem ik weer mee de stal en laat hem het sleepgareel van Alexander zien. De paardenspullen hangen aan de buitenkant van wand van het kamertje en aan de balken achterwand van de blokstal. De beide zijwanden worden in beslag genomen door elk twee ruim bemeten boxen. Yuri betast onmiskenbaar verlekkerd de kolossale rug- en staartriem van mijn grote hengst. Het werkpaard zelf en mijn rijpaard Elisa zijn nog ergens in het woud. Ze zullen zoals gewoonlijk pas thuiskomen als buiten de insecten hinderlijk actief worden. Daarvoor is de ochtend nog te fris. De nachten op deze hoogte zijn zelfs midden in de zomer tamelijk koud maar in de stal hangt nog enigszins de warmte van gisteren. Na het werkgareel van de enorme shire hengst laat ik hem mijn eigen sleepgareel zien. - Heus Yuri, dring ik aan, - dieren begrijpen situaties veel sneller en beter als je ze iets voordoet dan door toelichtingen en commando's. Een bosbouw sleepgareel zonder sterke staartriem is niks gedaan. Het deugt niet.. Dit veroorzaakte een probleem toen ik ontdekte dat ik Alexander de behendige in- en uitgangen van sommige moeilijke situaties in de terreingesteldheid wilde demonstreren. hem iets voordoen plaats van met mijn stem problemen en oplossingen aan hem te vertellen.
Ik mijmer hardop tegen Yuri: liefje jouw onderlijf biedt houvast aan een staartriem dankzij de prettige wisselwerking tussen je geslachtsdeel en zo'n riem. Die bezorgt jou vanzelf een stijve. Omdat je tussen je liezen fors geschapen bent, is een staartriem aan jouw romp functioneel. Het onderlijf van een meisje heeft een staartriem niets te bieden, jeetje! Dit bracht me ooit eens op het idee de staartriem te vervangen door een konthaak. In de bosbouw is altijd een ruime keus aan allerlei haken in uiteenlopende maten en vormen. Toen mijn grootvader nog leefde had dit landgoed een eigen zagerij en eigen smederij in gebruik . Beiden bestaan nog maar zijn in onbruik geraakt na het overlijden van grootvader. Hij beoefende in zijn vrije tijd zelf bosbouw op dit landgoed dat mijn vader helaas geen bal interesseert.. Ik ga in elk geval de zagerij weer in gebruik nemen. Die is nog volledig in tact. Het enige wat moet gebeuren is de machines een onderhoudsbeurt gunnen, hier en daar een aandrijfriem vervangen en tenslotte de ene deur in de beek sluiten, de andere openen zodat het water door de zaagmolen stroomt in plaats van vrijelijk er langs. Zowel de verticale trekzagen als de enorme grote en de kleine cirkelzaag werken op waterkracht. Onze beek hier bij de blokhut is slechts een van de negen beken die zich samenvoegen voordat het water de zagerij bereikt. Daarginds is het een snelstromende diepe typische watermolenbeek die behoorlijk wat kracht gunt aan de machinale zagen. De kleine smederij is zelfs zonder voorafgaande onderhoudsbeurt nog prima bruikbaar. Toen grootvader nog leefde waren hier veel werkpaarden. De bosbouwwerktuigen smid was tevens de hoefsmid in het Woud van de Eenhoorn. Ik heb in de smidse in m'n eentje net zolang geëxperimenteerd en geploeterd tot ik een gave romphaak voor mezelf gemaakt had ter vervanging van een staartriem. Hier, kijk maar!
God zal me pitten kraken, flapte hij er uit, durf jij dat ding in je gat te duwen? Dat doet toch pijn? Dat beschadigt jou toch zeker? Welneen, zeg ik vergezeld van een grinnik , het is geen puntige vleeshaak in een slachterij, oen! Een slecht doordacht werkgareel kwelt een dier en veroorzaakt wonden. Een goed doordacht gareel doet geen van beiden. Ik geef toe dat mijn eerste probeersels mislukten. Ze deugden eenvoudig niet. Mijn lijf protesteerde heftig! Tegen dezen konthaak mijn romp geen bezwaar. Ik zou haast zeggen in tegendeel! Jouw onderlijf zal deze zo'n haak zelfs gretig verwelkomen. Jullie hebben pal tegen je endeldarm aan een kliertje dat door zo'n haak in je lijf laat stimuleren en dan wellustige opwinding veroorzaakt. We gaan eerst met mijn exemplaar in jouw lijf experimenteren. Daarna maak ik voor jou zelfs een iets langere. En weet je wat er nu gaat gebeuren? Nu ga jij nog een paar uur slapen. Je hebt geen koorts meer maar bent nog lang niet op krachten gekomen. Ga nu slapen, raring. Ik zal je tijdig wekken.

Ik heb de signalen blijkbaar goed opgevangen. Hij gehoorzaamt onmiddellijk. Omdat het raam in het kamertje openstaat is het daar kouder dan in de stal. Ik geef zijn geslachtsdeel in het simpele tuigje van twee soepele riempjes een aai en leg dan mijn eidereenden donzen dekbed over hem. Hij slaapt al.
In de stal zet ik de beide helften van de klapdeur open zodat de overgebleven warmte van gisteren kan ontsnappen: de stal heerlijk koel zal zijn als de paarden straks thuiskomen. Had vader de ontbijt afspraak niet ongedaan gemaakt, dan had ik mijn honden er tijdig op uitgestuurd om beide paarden hierheen te brengen. Als de deur dicht is kan een paard die beide helften naar behoefte naar binnen of naar buiten open duwen. Een vrije in- en uitloopstal zonder deur is zo hoog noordelijk in ons land onbruikbaar. Afgelopen winter moest ik ondanks de aan de binnenkant fors geïsoleerde deuren toch flink wat hout verstoken om te voorkomen dat mijn paarden, honden en ik onderkoeld raakten als we tijdens de lange weekenden niet in het Huis maar hier waren. Een shire en een hunter zijn bepaald geen winterbestendige Shetlandse of IJslandse pony's! Ierse setters geen Eskimo hondjes! Lag het aan mij dan woonde ik met mijn paarden en honden permanent in deze blokhut. Helaas eist vader dat ik het eindexamen gymnasium presteer. Daartoe krijg ik op het landgoed les van privéleraren. Op twee na zijn het gepensioneerde docenten. De twee uitzonderingen bestaan uit jonge docenten die wel erg goed in hun vak zijn maar in een klas boordevol leerlingen geen orde konden houden. Hier bij ons voelen zij zich op hun gemak met slechts zeven leerlingen: mij en zes kinderen van andere notabelen in de landstreek die geen zin hebben hun kinderen veel verder van huis in een grote stad naar school te sturen. Omdat de leraren tijdens het schoolseizoen in Landhuis de Eenhoorn wonen en die vier andere kinderen daar dan ook logeren, is ons mini-schooltje best gezellig. Ik zou echter liegen als ik beweerde dat de gymnasiumopleiding me interesseert. Ik ben van nature een doener! Als mijn hele lichaam actief is zit ik beter in mijn vel dan als alleen mijn hersens ergens mee bezig zijn.

Nadat ik Yuri gewekt heb en we elkaar onder douche in de buitenlucht ingezeept en afgespoeld hebben, kleden we ons aan. Hij in zijn haveloze stadskleren. Ik in mijn amazonespulletjes. Ik zal meneer Gustav verzoeken samen met ons in de talloze kasten in het Huis op zoek te gaan naar kleren die Yuri voorlopig passen. Omdat ik van nature een doe-het-zelver ben zal ik ze zo nodig eigenhandig bij zijn lijf aanpassen. In het Huis zijn een hand- en een trapnaaimachine maar de stoffen zullen ouderwets blijven. Misschien heeft vader tijd met Yuri en mij naar een kleermaker en een schoenmaker in de kleine provinciehoofdstad te gaan. Dan kan het werkpaard in mensengedaante zijn tot op de draad versleten stadsplunje eindelijk inwisselen tegen doeltreffende plattelands kleding en schoeisel. Ik maak me trouwens sterk dat we vandaag ergens in de talloze kasten in het Huis wel de nodige voorlopig bruikbare spullen voor Yuri vinden. Een jongeman gekleed als een onmiskenbaar werkeloze kantoorklerk is in een blokhut in de semi-wildernis dicht bij de poolcirkel een misplaatst persoon, hihi!

- Yurizan hoe lang duurt mijn vooropleiding? vraagt hij als we op het punt staan naar het Huis te vertrekken.
- Die is nog maar net begonnen, raring! Bedoel je te vragen "hoe lang moet ik nog wachten voordat ik eindelijk in je mag dringen?"
- Ja dat bedoel ik tirannieke griet!
-Ik lach me kapot Yuri! Begin je ongeduldig te worden, schat? Tijdens je hoge koorts ijlde je meer dan eens. Onder andere be weerde jij er genoeg aan te hebben als eigendom van meisje mag worden. Dit jouw behoefte aan vrijen met haar zou vervangen. Ik moet die nadrukkelijke waarschuwing gedroomd hebben zeg maar je bent wel lief hoor! De komende dagen heb ik weinig tijd voor je. Wil ik mijn aandacht op mijn vader en het landgoed concentreren. Daar hoef jij niet altijd bij te zijn. Ik ben bij voorbeeld verplicht hem te vergezellen als hij die of gene notabele gaat opzoeken. Daartoe ben jij nog niet verplicht en dat is een felicitatie waard! Ondertussen zal jij je in mijn blokhut tevreden moeten stellen met de vriendschap van Alexander en de honden. Bevredig jij je zelf gedurende mijn afwezigheid , dan besta jij voortaan niet meer in mijn ogen. Dan ben jij voltooid verleden tijd in dit woud , Yuri. De zesde volmaakt oninteressante masochist in mijn meisjesleven waaraan ik mijn tijd verspild heb. Weggegooide tijd en energie zeg. Een nutteloos gebleken meisjesleven, bah. Je bent gewaarschuwd Yuri uit Kristiansand. Ik ben niet het type meisje dat zin in een zelfgenoegzame almaar zichzelf bevredigende vriend heeft. Evenmin een meisje met maar één levensdoel heeft: trouwen, een man gelukkig maken, een gezin stichten.
Ik verwacht meer van het leven, raring. Ik wil van de opbrengsten van dit landgoed gaan leven en daar hard voor werken. Ik bedoel zelfstandig worden door desnoods samen met Alexander zwetend de kost te moeten verdienen. Ik wil niet duurzaam op kosten van andere mensen leven. Ik wil een werkende vrouw worden. Het hoeft niet uit te sluiten dat ik over een jaar of vijf zin in trouwen krijg. Een gezin wil stichten mits ik ook dan een werkende jonge vrouw ben en blijf. Mijn hemel zeg, in de hoge adel zijn werkende vrouwen even schaars als de middernachtzon op de evenaar en tropische bossen op de noordpool! Ik ken van nabij het type vrouwen dat nooit hoeft te werken. Ze hebben het op hun manier best druk. Onder andere met hun bedienden voor de voeten lopen zodat de knechten en meiden hun plichten onvoldoende kunnen volbrengen! Daardoor hebben zulke vooraanstaande dames het druk met mopperen op de bedienden en deze streng de les lezen! Houden dergelijke Dames toch enkele uren vrije tijd per dag over dan brengen ze die door met roddelen en bridgen wat niet kan voorkómen dat ze migraine krijgen van hun man en zij vervreemden van hun door kindermeisjes verzorgde kinderen. Mij niet gezien. Nou ja, laten we ter zake komen. Vader blijft zelden langer dan twee weken hier. Dat betreur ik. Vader en ik kunnen goed met elkaar opschieten. We zijn veeleer kameraden dan een pappa en zijn dochter. Ik weet niet hoeveel tijd het jou en mij gaat kosten na zijn aanstaande vertrek je opleiding tot mijn ideale werkpaard te voltooien. Ik schat minstens drie weken. Vermoedelijk langer. Misschien wel drie maanden! Daaraan voorafgaande mag jij niet in me binnendringen. Geef je al eerder de voorkeur aan mijn lijf als jouw gareel boven een samenwerkingsverband tussen leren riemen en jouw lijf dan valt daar met mij over te praten, schat. Uiteindelijk zal mijn meisjeslijf het mooiste gareel zijn wat jouw lichaam kan overkomen en mijn heersblijheid de mooiste box waarin jij op stal kunt staan.

8.2 Van kannibalisme en marktkooplui gesproken….

Onderweg naar het Huis beken ik:
-Raring ik ben smoorverliefd op je. Aangezien ik van nature erg lichamelijk ingesteld ben zou ik het liefst dag en nacht onafgebroken met je vrijen in plaats van zoveel te praten nu je geen koorts meer hebt. Dat ik je lijf nog veel rust gun heeft twee redenen. Ten eerste ben je niet meer ziek maar nog altijd zwak en ondervoed. Langdurig ondervoeding geneest niet in luttele weken. Het gaat denk ik nog minstens twee maanden duren voordat je helemaal over de kracht beschikt die bij een gezonde man van jouw leeftijd hoort.
Ten tweede geloof ik onvoorwaardelijk in het oeroude gezegde overdaad schaadt. Zitten een verliefde jongeman en een meisje de godganse dag aan elkaar te frunniken dat kan dit veroorzaakt worden door een strovuur dat snel opgebrand is. Nu mijn vader hier is heb ik de tijd mijn aandacht niet bij jou maar bij hem en de exploitatie van zijn gedeelte van het woud. Dus bij houtvester Moberg en rentmeester Ericsson. Er moet hier hoog nodig orde op zaken gesteld worden. Vader heeft jaar in jaar uit te weinig zijn aandacht bij dit landgoed gehad. Daar ga ik met ingang van zo dadelijk aan tafel verandering in brengen. Het is de hoogste tijd. Bovendien heb ik zoals gezegd sociale verplichtingen de zeldzame keren dat hij hier is. Hij verwacht van me dat ik hem vergezel bij die en gene families opzoeken hier in de landstreek. Ook moet ik aanwezig zijn als hij bepaalde mensen in het Huis ontvangt. Nu we nog twee uur lang onder vier ogen zijn, stel ik een ruilhandeltje voor. Als ik jou mijn ware aard indertijd als klein meisje toevertrouw, vertel jij mij dan op jouw beurt openhartig wanneer jij belangstelling voor meisjes kreeg en hoe jij dit besefte? Daar ben ik nieuwsgierig naar.
- Yurizan, zoals jij met me praat heeft niet eerder iemand het gedaan. Jij bent telkens opnieuw onthutsend rechtstreeks. Ik wist niet dat er meisjes bestaan die zo recht toe recht aan met een jongeman praten. Het doet me een wereld van goed maar maakt me tegelijk beduusd. Ik zal mijn best doen je in te lichten. Of het me lukt? Ik weet het niet.
-Wat jij me gaat toevertrouwen interesseert me hevig rare man die in mijn ogen zeldzaamheidswaarde heeft. Niet eerder van mijn leven kende ik een persoon zoals jij. Ik heb vroeger uren en uren geduldig geluisterd naar het eindeloze gepraat over zichzelf van aristocratische jongelui en belangrijke mannen op leeftijd. Hun verhalen interesseerden me niet maar hun behoefte over zichzelf te praten is een maatschappelijk feit zodat een grietje er door haar mamma of andere vrouwen toe opgevoed wordt net te doen alsof ze gefascineerd naar jongens en mannen luistert. Drie uur lang samen met Alex boomstammen verslepen is minder vermoeiend en heel wat leuker dan een uur lang naar een jongeman met een briljante toekomst luisteren die meer van zichzelf vervuld is dan van de overige werkelijkheid op aarde. Net doen alsof je gefascineerd naar zo'n zoon van rijke ouders luistert is buitengewoon arbeidsintensief.
-Yurizan zo te horen heb je weinig plezier beleefd aan de aantrekkingskracht die jij op jongens en mannen uitoefende toen jij nog in ambassades leefde. Waarom ging je dan met ze om?
-Omdat het bij het leven van een dochter in het diplomatencorps hoort, schat!
Ik pauzeer even om naar een eland te kijken die zo aan mij en Elisa gewend is dat hij zich niet de moeite getroost weg te drentelen. Even later vervolg ik: - Als kind fantaseerde ik geregeld spontaan dat ik een kannibaal was.
- Het schijnt bij jullie in de familie te zitten Yurizan. Je vader bracht me gisteren naar een portret van de Yurizan die enkele eeuwen geleden leefde ongeveer op de plek waar nu jouw blokhut staat!
- Ja! Mooie meid zeg! Nou en? Heb je er iets op tegen dat ik als klein meisje naar haar aardde? Op kannibalisme mikte?
- Yurizan als kind fantaseerde jij dat je van mensenvlees hield. Hoe kwam je aan mensenvlees?
-Door andere kinderen gevangen te nemen. Zoals jij tegenwoordig iets met een staartriem hebt, had ik iets met een lange staaf of stok. Als klein meisje dagdroomde ik verzaligd dat ik die net zo lang in de kont van een ander kind duwde tot ie uit zijn of haar bekkie te voorschijn kwam. Nadat ik een jongetje of meisje aan het spit gestoken had, roosterde ik mijn vangst van de dag levend boven mijn kampvuurtje en at ik mijn prooi op. Geloof me nu maar ik heb het zelfde temperament als de Yurizan enkele eeuwen geleden. Helaas veranderen de tijden en daarmee de zeden en gewoonten. Vandaag de dag kan geen een Yurizan of andere griet zich het in Zweden veroorloven mensenvlees te eten. Jeetje wat is onze eigentijdse samenleving saai! Als het aan mij lag volgde ik geen gymnasiumopleiding maar stond ik aan het hoofd van een bende struikrovers, hihi!
-God zal me pitten kraken Yurizan! Vergeleken bij jouw eerste erotisch getinte dagdroom behoort een paardengareel om een jongen thuis in het programma van de Rein Leven Beweging! Ik kan me voorstellen dat jouw temperament een bepaalde type mannen onweerstaanbaar aantrekt. Ik behoor niet tot dit type. Als je dat maar weet!
-Hieruit volgt dat jij nooit een invloedrijke man op leeftijd zult worden. Hoe machtiger de kerel, hoe liever hij in zijn zeldzame vrije tijd onder de kont van een mei gaat. Daar, nu weet je het meneer de werkeloze boekhouder! Neem me niet kwalijk dat ik een belangrijk detail vergat te vermelden. Mag ik mijn verhaal opnieuw vertellen Yuri?
- Doe het! Gisteren zei je vader, jongeman, zei hij, het helpt wel eens als we ons verhaal van voren af aan vertellen.

- Lang geleden toen ik nog geen voorstelling van pijn had, fantaseerde ik als klein meisje mensenvlees te eten! Door mij gevangen jongetjes en meisjes spietste ik in mijn dagdromen aan het stalen spit of een lange stok die ik door hun kontgat naar binnen stak en ten slotte uit hun mond te voorschijn kwam. Of ze deden het mij als ze me gevangen namen. Heus Yuri, ik was al als klein meisje oversekst en koesterde de raarste wellustige fantasietjes. Onwetend als ik was, veronderstelde ik dat ikzelf en mijn slachtoffers het een heerlijk lot vonden gespietst te worden. Ik spietste mijn prooi van de dag of ik werd zelf door andere kinderen gevangen genomen die mij spietsten, levend boven hun kampvuur roosterden en uiteindelijk opaten. Aan de vraag wie wie opvrat hechtte ik weinig waarde. De kern van mijn dagdroom was dat een lange stok of staaf die zich via onze kont pal onder onze ruggengraat door uit onze mond naar buiten steekt een heerlijk gevoel is. Beweren dat ik mijn allereerste erotische impuls kwaadaardig was is nonsens! Die was niet wreed aangezien ik niet op het idee kwam dat gespietst worden onaangenaam was. Integendeel! Ik deed er mijn gevangene van de dag een plezier mee, besefte ik. Daar geloof ik nog altijd in mits we de akelige bijverschijnselen zouden kunnen voorkomen. Dat kunnen we helaas niet. Ken je de kwinkslag van de jonge homofiele kruisvaarder die de gevangene werd van een eveneens homofiele sultan?
-Ik heb geen flauw benul van kruisvaarders en sultans Yurizan en geen persoonlijke ervaring met mannen die van mannen houden..
-De jonge Europeaan werd door de knechten van een wrede Sultan op een stok geplaatst die in de grond stak. . De lusthof van de Sultan stond vol dergelijke stokken. De homofiele kruisvaarder waande zich om te beginnen in het paradijs. Door zijn gewicht zakte zijn lichaam steeds verder over de paal omlaag. Na twee en halve dag leefde hij nog. Hij kreunde verdorie! er is geen andere dood die zo heerlijk begint, zo rottig eindigt. De eveneens homofiele sultan tuurde hem belangstellend aan.

Sinds ik een voorstelling van pijn heb, fantaseer ik nooit meer dat ik een dier of mens aan het spit rijg en rooster. Mijn wellustigheid is gebleven maar naarmate ik meer zicht kreeg op de werkelijkheid van ons lichaam raring, bleek steeds duidelijker dat ik niet wreed ben. Wel heersblij maar het welwillend. Een goedaardige despote, hihihi! Als kind had ik meer dan eens zin de lange hals van een fles in de kont van mijn pony te steken als die mijn wagentje trok maar toen ik merkte dat hij het niet leuk vond, liet ik het voortaan na. Het kan best zijn dat de Yurizan die in het Huis aan de muur hangt wreed was. Ik ben het niet. Andere tijden andere zeden!
Nu is het jouw beurt je allereerst erotisch getinte impuls aan mij toe te vertrouwen!
De terreingesteldheid leent zich niet voor galopperen of zelfs maar draven. In de ruige vermenging van taiga en toendra is haastige spoed levensgevaarlijk.
-Yurizan, ik ben vergeten hoe oud ik precies was. Vermoedelijk een jaar of acht toen ik op marktdagen naar tuig paarden begon te kijken. Wat me bezielde wist ik niet maar ik kon mijn ogen bijna niet afhouden van de platte of ronde riem om de staartwortel van een karrenpaard aan een lange riem over de rug ervan richting de haam of zijn borstgareel... Zo'n riem tussen het bij paarden enigszins uitpuilende kontgat en de staartinplanting wond me op zonder dat ik wist waarom! Nadat ik er jarenlang op marktdagen alleen maar gefascineerd naar getuurd had, probeerde ik omstreeks mijn dertiende jaar de staartriem van een Fjord te jatten. Niet eerder van mijn leven had ik iets gestolen. Tot die dag toe had niets voldoende mijn hebzucht opgewekt om een diefje van me te maken. Mijn zondeval werd niet veroorzaakt door een appel van de Boom der Kennis maar door de staartriem van een karrenpaard, op de markt Yurizan. Eén ding is zeker: mijn persoonlijke zondeval werd niet door een meisje veroorzaakt! Eva had er in de allereerste fase niets mee te maken.
In het gewoel en het geroezemoes van lovende en biedende mannen, briesende en hinnikende paarden, loeiende koeien, mekkerende geiten, blatende schapen ging ik op een krat staan en probeerde ik de genoemde riem los te gespen van de rugriem. Dit bleek moeilijk. Mijn hart klopte in mijn keel van prettige opwinding en tegelijk angst . Ik zweette als diefje van de zenuwen. Toen ik begon de tweede gesp los te maken van de gesplitste rug riem, vloekte iemand en greep een grote hand me bij mijn magere nek beet. Er werd gesnauwd "wat mot dat?" Ik schreeuwde van schrik.
Aan zijn tongval hoorde ik dat de boze man geen inwoner van Kristiansand was maar een boer. Ik hakkelde bibberend dat de riem het paard pijn deed.
De stem achter mijn rug hoonde snauwerig: "geloof je het zelf dievenjong? Wie draagt jou op te jatten wat er maar te jatten valt op de markt? Vertel het dan gaan we hem in elkaar slaan".
Een ander stem bromde: "het stadsjochie heeft niets bij zich om de buit in te doen, Kaare".
Grove handen van omstanders begonnen me te betasten en toen zei nog weer een andere stem die vast niet bij een Kristiansander hoorde: "Het joch heeft werkelijk niks bij zich om gejatte spullen in te verstoppen. Laat het lopen. Het veronderstelde dat je paard last heeft van z'n staartriem. Het jochie is niet in orde in zijn bovenkamertje. Laat 'm los, Kaare".
De hand liet mijn nek los, draaide me aan mijn schouder om. Kwade harde ogen tuurden me aan. De eigenaar van paard en wagen gaf me een draai om m'n oor die me duizelig maakte en commandeerde: "maak dat je wegkomt hoerenjong en laat je nooit meer op de markt zien. Doe je het wel dan zet ik je kop achterste voren op je lijf, stadsjochie".
Zoiets werd er aangekondigd vergezeld van gesnauw en gegrauw alsof de grote boze man een woedende waakhond was, Yurizan. Ik maakte me hals over kop uit de voeten.
In werkelijkheid veronderstelde ik niet dat het paard last had van die staartriem. Wat mijn tomeloze hebzucht veroorzaakte wist ik niet. Ik was niet hebberig van aard. Eerlijk waar Yurizan, ik besefte van geen kanten waarom zo'n riem mij fascineerde. Dat die veelal ronde riem tussen het kontgat en de staart van een paard me opwond en het nog altijd doet wordt veroorzaakt door de een of ander afwijking in mijn zenuwgestel, veronderstel ik nu ik volwassen ben. Aangezien het om wellustige opwinding ging, drong het in de loop der jaren tot me door dat ik een fetisjist ben maar er zo'n geleerde naam aan geven beantwoordt de vraag niet waarom zo'n riem mij al als kind opwond en het nog altijd doet.
Vergezeld van een grinnik vertel ik aan Yuri dat ik nogal wat Duitse familie heb. In de adel is het alledaags dat een meisje familie in vele landen heeft. Yuri, zeg ik, in vulgair Duits heet een zaadstraler een Schwanz maar ik geef toe dat de doorsnee Duitse man of vrouw daarbij niet aan de wellustige mogelijkheden van een paardenstaartriem zal denken. Hoe lang duurde het tot het eindelijk tot je doordrong waartoe een staartriem in jouw geval kon dienen al heb je geen staart? Nou ja, behalve in vulgair Duits? Duurde het enkele weken? Maanden?
- Precies herinner ik het me niet. Door mijn aangeboren preutsheid was ik in dit soort dingen heel langzaam van begrip. Op de markt durfde ik me niet meer wagen. Ik verplaatste mijn aandacht naar het verhuurbedrijf in onze stad van koetsen en vrachtkarren, meestal paarden, koetsiers en menners inbegrepen. De eigenaar van die zaak en zijn personeel kende ik al bij voorbaat van gezicht. Ze waren openbare figuren in onze stad. Geen van hen was er bij geweest toen ik op de markt probeerde een staartriem te stelen. Ik besteedde voortaan het grootste deel van mijn vrije tijd aan toekijken hoe de tuigpaarden in- en uitgespannen werden. Omdat ik me verdienstelijk maakte met handreikingen, werd mijn aanwezigheid geduld. Op een keer zei de eigenaar 'jongen jij hebt in de wieg gelegen om koetsier of menner op de bok van een vrachtkar te worden. Nu al ben je behendig behulpzaam bij het verzorgen paarden. Ze dulden jou in hun buurt. Ze mogen je graag lijden. Dat is een allereerste vereiste aan een goede koetsier of menner. Je hebt overwicht op mijn paarden niet omdat ze ontzag voor je hebben maar omdat ze jou graag een plezier doen".
Soms gunde hij me zelfs enkele koperen muntjes ter beloning. Ik verlangde er echter niet naar koetsier te worden, Yurizan. Ik wist niet waarom ik als kind van een ongeschoolde fabrieksarbeidster en een straatveger iets met paarden had. Mijn ouders hadden erg zelden iets met paarden te maken. Vader moest de vele paardenvijgen op de zee kades in zijn vuilnisbak op wielen en die vuilnisbak af en toe in de haven legen.. Moeder had helemaal niets met paarden uit te staan Zelfs niet eens met paardenvijgen, Alleen en uitsluitend met vissen. Ik bleek zo jong en tenger als ik was al op mijn veertiende jaar zelfs grote paarden te kunnen mennen. Daartoe was blijkbaar genoeg dat dat ze me als hun kwetsbare vriendje beleefden. Zij ontfermden zich emotioneel over mij. Daarmee werd ik als de eigenaar buiten gehoorsafstand was dikwijls gehoond en gepest door zijn personeel. Dat vond mij niet mannelijk. Een doetje! Een softie waar paarden medelijden mee hadden! Hun eigenaar had gelijk: de grote dieren gehoorzaamden mij niet, ze deden me graag een plezier en dat alles. Waarom ze me graag een plezier deden, weet ik niet.
Ik had om een of andere mij onbekende reden geen vriendjes, was een eenkennig dus eenzaam jochie. Op een dag verkende ik in m'n eentje nieuwsgierig een houten bouwval op een eveneens houten havenkade die al vele jaren niet meer in gebruik was, gedeeltelijk ernstig verzakt. Mijn nieuwsgierigheid was niet ongevaarlijk als eenzaam verzamelaartje van ouwe rotzooi. Je kon me gerust vergelijken met een jager die niet duidelijk voor ogen heeft waarop hij jaagt! Als ik tijdens mijn verkenningen van in onbruik geraakte pakhuizen ooit bekneld raakte en ik om hulp riep, was er niemand in de buurt die me hoorde. Wie zou zich hebben kunnen inleven bij mijn blijde verrassing toen ik in het gedeeltelijk ingestorte houten pakhuis op de gevaarlijk bouwvallige houten kade op een oud en verweerd maar nog compleet Shetland pony tuig stuitte? `Mijn vreugde viel met geen pen te beschrijven! Die opvallend kleine maar taaie Shetlanders die het hele jaar door praktisch ongevoelig zijn zelfs voor zeer ruwe weersomstandigheden, waren zoals hun naam aangeeft oorspronkelijk niet inheems in Noorwegen maar je ziet ze al sinds mensenheugenis vaak in onze veelal steile kuststreken bescheiden vrachtjes trekken die te groot zijn voor een hondenkar, te bescheiden van omvang voor de kracht van een fjordenpaard of nordlenning. Omdat ik tijdens zulke speurtochten van allerlei verzamelde, had ik goddank ook die dag een oude zeemansplunjezak bij me. Ook die had ik ooit eens gevonden in een al decennia niet meer gebruikt pakhuis op die kade een eindje buiten de stad. Het was een zomeravond. Mijn ouders waren tijdens hun beider jaarlijkse arbeidersvakantie van zes werkdagen en twee zondagen op familiebezoek ver weg in de grote havenstad Bergen op de westkust. Thuis maakte ik gretig het tuig schoon. Het was helaas aangetast door het vele zout in de zeewind. Ik zou in het verhuurbedrijf om leervet vragen, besloot ik. Of het jatten aangezien ik voorspelbaar gehoond zou worden om mijn belangstelling voor een oud, in slechte toestand verkerend paardentuigje.
Ik betastte ontroerd het gareel, Yurizan. Eindelijk drong het tot me door waartoe een staartriem in mijn geval kon dienen aangezien ik liever een karrenpaard in zijn gareel dan een jongen in zijn kleren wilde zijn. Ik betastte geëmotioneerd al dat leer en toen begon ik instinctief het mezelf aan te trekken. Het was aanzienlijk te ruim bemeten voor een magere jongen van mijn leeftijd maar het lukte me wel de staartriem om mijn nog slechts bescheiden te leggen en tussen mijn billen via de rugriem aan een spijl van het hoofdeinde van mijn ijzeren ledikant te bevestigen. Op mijn handpalmen en knieën bewoog ik naar het voeteneinde toe net zo lang tot de staartriem strak om mijn zogeheten 'edele delen' zat. Al tijdens het uitproberen kreeg ik een enorme stijve en toen mijn geslacht tenslotte in de strak aangetrokken staartriem gevangen zat fantaseerde ik plotseling dat een wilskrachtig meisje mij mende. Nadat vele jaren lang staartriemen mij gefascineerd hadden, begon voor het eerst een meisje een rol te spelen in mijn fixatie. Ze hitste me genadeloos zo op dat mijn lijf die eerste keer begon te schokken en te spuiten zonder dat ik mezelf afrukte. Het emotionele effect van een staartriem gecombineerd met fantaseren dat een meisje mij mende was overweldigend, Yurizan. Toen jij de dag van onze kennismaking een oude werkteugel om mijn geslachtsdeel aanbracht, kreeg ik de schok der herkenning. Ik dacht "dit meisje is helderziende, ze tuurt in mijn ziel, hoe bestaat het?"
Vind je me belachelijk?
- Waarom zou ik raring? Ik leef met je mee omdat je wens moeilijk in vervulling kon gaan. Karren- en ploegpaardenpaarden zijn eigendom van mannen. Mannen zetten ze in het gareel en mennen ze. Als een koetsje eigendom is van een rijke vrouw heeft ze meestal toch een mannelijke stalbediende tevens koetsier in dienst. Voor werkpaarden in de bos- en landbouw geldt zelfde. Een bos en akker kunnen van een vrouw zijn. Zelfs via een nalatenschap of schenking het eigendom van een meisje van mijn leeftijd. Ik bezit een deel van het Eenhoornbos. Geen vrouwen en meisjes maar mannen mennen en verzorgen gewoonlijk de werkpaarden die -al van hun takken ontdane- stammen naar een rivier of meer slepen. Slechts bij heel kleine pachters van boerenland verzorgen de boerin en een of meer dochters wel eens de slechts twee of drie paarden. De slepers- en overige werkpaardenwereld is een mannenwereld, Yuri. Hoe reageerde je omstreeks je veertiende jaar op deze voor jou teleurstellende werkelijkheid?
-Ik kende van gezicht slechts één meisje dat een paard bezat, de dochter van een scheepsreder. Ik zag haar wel eens te paard in de stad of in de natuur op de kust maar zij merkte me nooit op. Ze had geen oog voor volksjongens. Ze leek me zelfingenomen en hooghartig. Ik snakte ernaar haar eigendom te worden zodat ze geregeld het zadel voorzien van een lange staartriem op me legde.
-Ja, beaam ik, -jij bent zo'n jongen die bij wijze van spreken het onderbroekje van een meisje belangrijker vindt dan het meisje. Daar valt iets voor te zeggen. Haar onderbroek spreekt je niet tegen. Een staartriem eerlijk gevonden in een verlaten pakhuis doet het evenmin! Ooit stopte in het een of ander buitenland toen ik een jaar of acht was een wildvreemde man mij stiekem een verzegeld briefje toe. Het briefje was niet door hemzelf geschreven maar door iemand die het goed met me meende, zei hij. Toen ik het las vermoedde ik dat het afkomstig was een diplomaat die ik vrij vaak tegenkwam in de stad waarin vader en ik indertijd woonden. Ik had opgemerkt dat die andere ambassadeur wel eens verlangend naar mij tuurde als hij veronderstelde dat niemand het zag. De excellentie zadelde mij in zijn geheimzinnige briefje met het smachtende verzoek op de volgende dag aan de geheime koerier een van mijn onderbroekjes mee te geven. Ik hield van spannende geheimzinnigheid! Aangezien ik zat broekjes had, gaf ik er de volgende dag keurig verpakt eentje aan de geheimzinnige boodschapper mee. Naar aanleiding daarvan kreeg ik een tweede mysterieus bericht dat er een misverstand in het spel was. De briefschrijver die onbekend wenste blijven meldde me dat hij een òngewassen broekje bedoeld had. Word daar maar eens wijs uit als grietje van een jaar of acht Toen ik aan tafel mijn pappa om raad vroeg aangaande zijn collega diplomaat protesteerde mijn opvoedster tante Elvira heftig "Yurizan, zei tante Elvira op ijskoude toon: "jij bent een fantaste. De afzender van die gemene briefjes kan onmogelijk net als je pappa een ambassadeur zijn"
"Waarom niet mevrouw mijn eerbiedwaardige tante Elvira?" vroeg ik nieuwsgierig. Indertijd moest ik nota bene per se altijd Frans met haar praten al waren we allebei Zweeds! Ze zei uit het feit dat die viezerik jou om een ongewassen onderbroekje verzoekt, volgt dat hij geen ambassadeur is.
"Wat dan wel mevrouw mijn tante?" vroeg ik, "ik dacht werkelijk dat hij net zo iemand als meneer mijn vader is".
"Dat bestaat niet Yurizan", hield tante hardnekkig vol, "een ambassadeur schrijft geen stiekeme schandelijke briefjes aan het dochtertje van een collega, basta".
"Hoe weet u dat mevrouw mijn tante? heeft de afzender van de spannende briefjes dit tegen u gezegd?" drong ik aan. Pappa genoot schaamteloos van de zoveelste frontale botsing tussen mijn hardnekkig altijd en overal theoretiserende opvoedster en mijn koppige weetgierigheid.
Hij zei peinzend dat de briefjes hem feitelijk slechts betrekkelijk verbaasden. Hij had opgemerkt dat zijn collega stiekem een oogje op mij had. Het naargeestige gerucht dat de man op het ongewassen ondergoed van meisjes van ongeveer mijn leeftijd geilde deed al enige tijd de ronde. Pappa voegde er aan toe dat begeerte een hooggeplaatst persoon stekeblind voor gevaar kan maken. Hij zei om en nabij: "Het zou niet de eerste keer zijn dat een diplomaat of andere betrekkelijk hoog geplaatste rijksambtenaar over zijn lagere lusten struikelt en sociaal pardoes op zijn deftige gezicht valt. Wellust maakt blind, Yurizan! In het wild levende copulerende dieren zoals wolven, beren, tijgers en leeuwen merken een jager niet op! Een man van gevorderde leeftijd die verliefd is op de onderbroekjes van kleine meisjes verliest bepaalde sociale gevaren uit het oog. Elvira, de vraag is niet of Yurizan gelijk heef. Ik ben er van overtuigd dat de afzender van de schunnige briefjes de ambassadeur is die Yurizan en ik voor ogen hebben. De fascinerende vraag is: hoe is het in godsnaam mogelijk dat mijn overigens intelligente, bekwame collega maatschappelijk ingeschat zo'n stomme streek uithaalt? De kans dat het meisje van een jaar of acht met niemand over die briefjes praat is nihil. Omdat ik de hemel zij gedankt niet gekweld word door dergelijke onbeheersbare hartstochten kan ik niet bevatten dat een in vele opzichten bekwame man zijn baan en reputatie op het spel zet voor het ongewassen onderbroekje van een grietje van acht jaar!
Tante zei op ongelovige toon als Yurizan gelijk heeft is die collega van jou krankzinnig.
Vader was het met haar eens maar zei dat mannen die in de greep van een maniakale begeerte doorgaans geen dokter raadplegen en copulerende ijsberen en giraffen zich ook niet meer van gevaren bewust zijn. Tante droeg mijn vader op er onmiddellijk de politie bij te halen. Vader zei droogjes:: "mevrouw mijn schoonzuster Elvira, ik ben het met je eens: mijn collega is zielsziek. De samenleving moet hem tegen hemzelf in bescherming nemen maar ik preciseer dat hij geen rouwranden onder zijn nagels heeft zoals het door u geringschatte werkvolk, mevrouw!. Integendeel heeft hij gemanicuurde handen, een gouden lorgnet op zijn neus, net als ik een belastingvrij diplomatiek salaris en zijn horloge- en horlogekettinkje zijn van een bescheiden vermogen waard! Nou jij weer Elvira! Wat heb je daarop te zeggen? Bovendien heeft de politie in dit land geen bevoegdheden over buitenlandse diplomaten. Wil ik mijn collega onderuit halen, dan moet ik me over hem bij de minister van buitenlandse zaken van zijn eigen land beklagen. Die zal dan de briefjes willen zien omdat ze volgens Yurizan met de hand geschreven zijn en het handschrift van ambassadeurs bekend is bij de autoriteiten. in hun eigen land/ Vervolgens praten diplomaten en honderden hooggeplaatste mensen wekenlang gulzig over mijn dochter van acht jaar als het struikelblok waarover de ambassadeur van een groot Europees land plat op zijn gezicht gevallen is. Hebben wij daar belang bij, Elvira? Dat hebben Yurizan en wij niet! Ik peins er niet over me over mijn collega te beklagen bij de regering van zijn land !
Daarbij aansluitend dicteerde pappa mij een briefje dat ik aan de geheime boodschapper moest meegeven Ik ben de precies bewoordingen vergeten, Yuri, niet de strekking van mijn berichtje:
"Excellentie! Namens Uw collega U weet wel de Zweedse ambassadeur, bericht ik U dat ik alleen en uitsluitend schone onderbroekjes aan U mag cadeau doen. Hoeveel wilt u er hebben? Een dozijn of is een half dozijn voldoende? Ze zullen door een loopjongen van een winkel in kinderkleding discreet verpakt bij U in Uw ambassade afgeleverd worden ter attentie van U persoonlijk, excellentie. Met alle aan u verschuldigde respect ben ik Yurizan .
Ps. Deze brief is mij door meneer mijn vader gedicteerd en mijn tante gravin Elvira zegt…zegt dat U…nou ja laat maar zitten Yurizan, zegt mijn pappa".
-Godsamme Yurizan, jij hebt een bewogen kindertijd achter je kiezen, zegt Yuri beduusd, - Ik kan mijn oren bijna niet geloven.
-Kreeg die scheepsredersdochter allengs oog voor jou, Yuri? vraag ik nieuwsgierig.
-Neen maar in terugblik erken ik volmondig dat ik heel weinig zicht had op rijkelui. Misschien was zij niet zelf ingenomen noch hooghartig, dichtte ik haar die eigenschappen slechts toe. Ongeschoolde arbeiders en hun kinderen zijn nogal eens bevooroordeeld. Jij bent het levende bewijs van mijn vooroordelen. Je bent de dochter van een grootgrond bezitter en ambassadeur. Hooghartig ben je niet. Verwaand evenmin. Alleen maar sociaal levensgevaarlijk voor een bepaald soort eveneens hooggeplaatste mannen! Ik kan me levendig voorstellen dat jouw pappa uiteindelijk niets anders overbleef dan jou in een hoog ommuurd bos aan de rand van de toendra opsluiten!
-Rijkelui en hun kinderen zijn ook behept met vooroordelen, Yuri. Vader ontmoet bijna nooit arme mensen. Hij heeft geen oordeel over ze maar hij is een witte raaf te midden van ons soort mensen. Ooms en tantes, nichtjes en neefjes, ze menen allemaal te weten dat werkvolk dievenvolk is, onbetrouwbaar, voortdurend gecontroleerd moet worden. Scherp in de gaten gehouden. Verder dat arbeiders vies zijn, achterbaks en ongemanierd zonder dat mijn soort mensen op het idee komt dat er verhoudingsgewijs veel meer rijke dan arme oplichters zijn.
-Waarom veronderstel je dit laatste, Yurizan?
-Ik praat stomweg vader na. Hij is deftig Yuri maar geloof het of geloof het niet, toch ergeren vooroordelen hem. Aan tafel zei hij op een keer tegen mijn gouvernante om en nabij: "Elvira" zei hij, "geloof me nu maar, de strafrechtelijke statistieken tonen aan dat er verhoudingsgewijs veel meer oneerlijke rijke dan oneerlijke arme mensen zijn. Er zijn waarschijnlijk ontelbare eerlijke armen op aarde, slechts bar weinig eerlijke rijke mensen. Een onthutsend groot gedeelte van de rijkaards is op niet erg fraaie manieren rijk geworden. Jij suggereert dat het daarbij alleen en uitsluitend om 'nieuwe' rijken gaat Elvira. Absoluut niet om de selecte groep elitaire families zoals wij die al eeuwen lang bulkend welgesteld zijn. Jij vergist je! Van oudsher buitensporig rijke clans zoals de onze hebben veelal meerdere geraamtes in de kleerkasten van hun kastelen en landhuizen hangen. De skeletten ten gevolge van vadermoord, broedermoord, verraad, arglist, bedrog. Onze clan demonstreert het. Er kleeft veel geronnen bloed aan de handen van onze voorouders, Elvira. Wat in hun tijd te midden van ons soort mensen de alledaagse praktijk was, is gezien door het normbesef van onze tijd misdadig. Bruut, gewetenloos. En dan kun jij tienmaal herhalen dat we iemand moeten beoordelen in de omlijsting van de tijd waarin hij leefde, ik blijf er bij dat de toenmalige wetten openlijk de schaamteloze gewetenloosheid van onze voorouders weerspiegelden. Indertijd hadden alleen extravagant rijke mensen de macht wetten uit te vaardigen. Deze hadden feitelijk als enige doel de armen in het meedogenloze werkgareel te houden en onszelf straffeloos almaar meer te kunnen verrijken.
Bovendien demonstreren de statistieken dat in onze huidige tijd de witte boorden- en parelgrijze dassencriminaliteit welig tiert. Kostbare dasspelden en manchetknopen rechtvaardigen ook in onze tijd de vraag hoe komen die lui aan al dat geld? Ik ben wel een adel man maar geen graaf Tolstoi, Elvira. Ik peins er niet over eigenhandig op een akker te werken omringd door zwetende arbeiders. Ik voel me niet aangetrokken tot transpirerend de kost verdienen maar ik mis jouw behoefte ons soort mensen te idealiseren en te romantiseren. Uiterlijk zijn we verfijnd beschaafd, innerlijk dikwijls onbeschaafder dan werkvolk. Eeuwenlang waren ons soort mensen de gevaarlijkste parasieten op aarde. Goddank is ons dierbare land Zweden een moderne rechtstaat waar rijkdom geen volmacht meer betekent om maar raak te doen met werkvolk en andere arme mensen.
Dergelijke dingen zei hij tegen mijn gouvernante. Zijn precieze woordkeus die dag herinner ik me niet maar ik weet heel goed hoe mijn democratische pappa praat. Yuri. Hij komt nogal eens sociaal in aanvaring met zijn eigen soort mensen. De laatste keer dat hij hier was kreeg hij openlijk ruzie met een van onze machtig rijke buren waarbij wij te eten uitgenodigd waren.
-Hebben jullie hier buren Yurizan?
-Afgezien van dolende eenzame jagers heeft iedereen op aarde buren Yuri. Ook koningen en presidenten in hun paleizen hebben buren. Het Engelse koningshuis heeft als buren de Belgische, Nederlandse en de Scandinavische koninklijke families. De Franse president - de Duitse president. We dwalen af naar onderwerpen die me geen kut interesseren. Jij begon als jongetje te beseffen dat je liever een karrenpaard in zijn gareel zou willen zijn dan een jongetje in zijn kleren. Als karrenpaard wilde je gemend worden door een meisje. Jammer genoeg voor jou is de wereld waarin paarden leven een mannenwereld. Hoe reageerde jij omstreeks je veertiende jaar op die teleurstellende werkelijkheid?
-Toen ik merkte dat een jongen die graag als een paard in een gareel voor een meisje zou willen werken heel moeilijk een vriendinnetje krijgt, was dit teleurstellend. Jawel! Ik vond het grievend en onrechtvaardig. Ik heb een sociaal vooruitstrevend temperament. Ik ben lid van de Noorse Arbeiderspartij en een fanatieke voorstander van de emancipatie van meisjes! Mijn socialistische tegenzin in de volgens mij verwaande redersdochter nam niet weg dat de staartriem van haar rijzadel mij fascineerde als zij te paard van de klippen. naar een strandje afdaalde. Ik vanaf een hogere klip naar haar tuurde. In mijn erg oude Shetland tuig fantaseerde ik geregeld dat ik het rijpaard van die redersdochter was Aangezien zij het enige mij bekende meisje was dat een paard had, begreep ik allengs steeds helderder dat ik niet van hooghartige meisjes in levende lijve maar van mijn dagdroom afhankelijk was om aan mijn trekken te komen. Omstreeks mijn zestiende jaar had mijn denkbeeldige eigenares van een jaar of veertien daardoor geen identiteit meer. Zelfs geen persoonlijke uiterlijke verschijning meer. Slechts de algemene kenmerken van een meisje.
-Welke om precies te zijn? plaag ik hem, -dat zij tieten en langer haar had dan een jongen?
-Daar komt het op neer, Yurizan. Na verloop van tijd was ik er van overtuigd dat een mij bekend meisje nooit zin zou hebben in mij. Ik snakte er onverminderd naar als paard door een meisje in het gareel gezet te worden en ik fantaseerde ik eindeloos vaak dat het gebeurde maar zij werd hopeloos vaag in mijn voorstelling. Dichters hebben het wel eens over het eeuwig vrouwelijke element in de werkelijkheid. Uiteindelijk had ik in mijn gedagdroomde leven beter zicht op de eeuwigheid dan op aardse meisjes.. Tot ik jou ontmoette, vormden zij een blinde plek in mijn realiteitszin. Mijn gefantaseerde eigenaresse had als enige persoonlijke karaktertrek dat ze mij als een paard behandelde! Ze was geen in het werkelijke leven herkenbaar meisje. Doorgaans leek ze wazig op een boerentrien van ongeveer jouw leeftijd die ik ooit gezien had op een oude gravure in een boek over de geschiedenis van de landbouw. Op die prent mende ze een paard dat een akker ploegt. Dat meisje was helaas al minstens een eeuw dood. Veronderstel, Yurizan, dat jij toen je paringsdrift zich begon te laten gelden tot je eigen verbazing behept bleek te zijn met de behoefte met een hond te vrijen maar jij helder besefte dat niet een van de honden die je ooit van je leven gezien had zin in jou had. Dan kon je eindeloos blijven fantaseren dat je het met een reu deed maar zou die geen enkel jou persoonlijk bekende hond kunnen zijn in jouw dagdromen. Daarentegen een buitenaardse hond zijn van een hier op aarde onbekend ras. Het meisje van mijn dromen werd allengs bovenaardser.
- Dat ben ik niet me je eens, protesteer ik en giechel,, -een hond ontmaagde mij al voordat ik ooit zoiets gefantaseerd had. Was dit niet gebeurd en had ik toch naar vrijen met een vierpoter verlangd, dan zou ik er lustig op los gedagdroomd hebben dat een mij bekende reu mij als een teef gewaarwerd. Ik zou fanatiek proberen de een of ander mij bekende reu te verleiden. Dat laatste zou dan vanwege de feiten van het alledaagse leven veel makkelijker geweest zijn dan een meisje verleiden jou als een karrenpaard te behandelen.. Dat ben ik met je eens, dat begrijp ik. Vertel verder. Wat deed je met het door jou gevonden gareel? Hing dit trofee in je kamertje boven je bed aan de wand tegen de tijd dat je vader en moeder van hun verbazend korte jaarlijkse werkvolk vakantie terugkwamen? Ik kan me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die per jaar slechts zes werkdagen vakantie hebben!
-Ja. Ik vertelde waar ik het tuig gevonden had. Wat zich nog in die vervallen pakhuizen op die al decennia niet meer gebruikte kade een eindje buiten de stad bevond was niet meer het eigendom van iemand. Afijn volgens de publieke opinie. Wat de eigenaar van zo'n in verval geraakt gebouw niet allang weggehaald had , was traditioneel bestemd voor de eerlijke vinder. Mijn ouders wisten dat ik iets met paarden had. Zij keken er niet van op dat ik het gareel meegenomen had, schoongemaakt en in mijn vlieringkamertje aan de lage wand gehangen. Vader grapte: 'ik zie met genoegen dat je de eerste stap gezet hebt op de route naar transporteur worden zoon, een goed begin is het halve werk, jongen! Nu nog een paard en wagen , dan ben je een ondernemer!'
Er was daar geen beschot. Ik sliep rechtstreeks onder de pannen waarop de hele nacht meeuwen luidruchtig met elkaar zaten te kletsen. Nota bene op slechts enkele decimeters van mijn hoofd vandaan. Naar vanzelf sprak stonk mijn slaapkamertje en dat van mijn ouders eeuwig en altijd naar meeuwen uitwerpselen. Dit merkten we niet eens meer op. Yurizan, ik kon slechts in het midden van mijn kamertje met gebogen hoofd rechtop staan. Alleen dankzij mijn ijzersterke gezondheid al was ik tenger en niet erg gespierd kreeg ik niet al als jongen jicht in mijn nek en schouders. De winters zijn op de zuidkust mild maar van waterkoude wordt een kind eerder ziek dan van de hevige maar gezonde vrieskou in het binnenland ver van de kust vandaan.
Vanaf de thuiskomst van mijn vader en moeder werd het riskant mezelf in mijn dierbare gareel te zetten. Mijn oude armoedige ijzeren bed piepte bovendien erbarmelijk als ik me in mijn gareel een paard waande dat een akker ploegde. Er r zat geen haakje of grendeltje aan de binnenkant van de deur. Trouwens evenmin op die van het slaaphokje van mijn ouders. Gelukkig voor mij werkte vader bij de stadsreinigingsdienst op de kades dikwijls verplicht 's nachts. Dat was vooral tijdens de lichte zomernachten sterk afhankelijk van het aantal schepen dat geladen en gelost werd en mijn moeder was bij haar thuiskomst uit de ploegendienst in de visconservenfabriek zo moe dat ze hele nacht sliep als een blok. Nou ja, niet de hele nacht want ze moest voor dag en dauw weer naar de fabriek om de nachtploeg af te lossen als zij zelf geen nachtdienst had. Het Shetland tuig verving in de loop van enkele jaren steeds meer een meisje. Meisjes waren niet in me geïnteresseerd. Jongens trouwens evenmin als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vrijde in mijn gareel met dat gareel in plaats van met een meisje. Luister ik naar jouw verhalen dan stond jij sensationeel al te nadrukkelijk in het volle leven toen je nog in ambassades woonde. Voor jij je over mij ontfermde had ik nog niet in het volle leven gestaan. Mijn gefantaseerde leven overheerste totaal mijn realiteit.. Ik heb daar dikwijls over nagedacht maar zag geen mogelijkheid het te veranderen.
- Was de eigenaar van het transportbedrijf in Kristiansand goed voor zijn dieren ook als hij een pestbui had?
-Ja Yurizan en hij eiste het ook van de koetsiers en menners. Hij had een groot bedrijf. Om te beginnen een twintigtal eenvoudige koetsjes waarin een ritje weinig kostte. Die waren van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat op straat en hadden vooral bij slecht weer een goede klandizie. Verder bezat hij acht heel mooie koetsen inclusief voor de gelegenheid fraai uitgedoste paarden en koetsiers ten behoeve van trouwerijen, het bezoek aan bals en andere feestelijke gebeurtenissen. Die luxe koetsen zwierven nooit lukraak over straat op zoek naar klanten. Ze reden alleen op bestelling . Voorts bezat hij een dertigtal karren om vracht te vervoeren. Zo bekeken was hij rijk maar hij had dikwijls gebrek aan contant geld merkte ik allengs. Zoveel paarden voederen en zoveel mannen in dienst hebben, betekende veel geld uitgeven, Yurizan. Hij en zijn vrouw waren tot hun groot verdriet kinderloos gebleven. Op een keer nodigden zij mijn ouders en mij te eten uit. Dat was een hele eer voor ons. Het gebeurt niet vaak dat een ondernemer en zijn mevrouw een ongeschoolde werkman getrouwd met een fabrieksarbeidster te eten uitnodigen.. De kwestie was, zei hij aan tafel, dat hij een poosje van plan geweest was mij vanwege mijn uitzonderlijk goede verstandhouding met paarden op te leiden tot bedrijfsleider in zijn onderneming. Met de bedoeling dat ik hem later allengs zou kunnen vervangen als hij te oud werd om dagelijks zelf leiding te geven. Hij was op dat idee gekomen omdat zijn paarden mij graag een plezier deden dus gehoorzaamden als ik ze iets opdroeg. Ik had echter helaas hoegenaamd geen overwicht op koetsiers en menners zei hij tegen mijn ouders. Zijn werkvolk vond me een sentimentele sul. Een overgevoelige jongen die zich niet kon handhaven in een transport bedrijf zonder dat de paarden hem beschermden tegen de koetsiers en menners alias stalknechten. Het was ondenkbaar dat ik ooit leiding zou kunnen geven aan mensen. Daartoe zou ik nooit genoeg gezag uitstralen.
Hij dacht na over mijn toekomst, zei hij en dat hij had besloten mij een vak te laten leren. Mijn heel precieze manier van praten en nadenken viel hem op. Mijn nauwgezetheid in het algemeen zodat ik hoewel om begrijpelijke redenen armoedig- toch op mijn manier altijd zeer verzorgd gekleed was. en mijn haar kamde. Mijn zorgvuldigheid maakte mij geschikt voor kantoorwerk, zei hij tegen mijn vader en moeder. Ik kon hem om te beginnen al bij zijn administratie leren helpen. Bleek ik aan zijn verwachtingen te voldoen, dan zou hij me in de gelegenheid stellen het boekhouders diploma te behalen en cursussen handelscorrespondentie in vreemde talen laten volgen. Er zijn diverse op het buitenland gerichte handelshuizen in Kristiansand, Yurizan. De visconservenfabrieken zijn zelfs hoofdzakelijk op de export gericht. Ook de scheepswerven werken vaak voor buitenlandse opdrachtgevers. 'Vreemde talen beheersen is voor een jongen in onze haven- en handelsstad belangrijk', zei de transporteur tegen mijn ouders.
Ik geeuw en protesteer:
-Je lijkt haast wel een renpaard in plaats van een karrenpaard. Ik vind het verrassend dat je geen onderwijzer bent maar een man die net als rentmeester Ericsson kasboeken bijhoudt. Ik vroeg hoe de transporteur met z'n paarden omging. Ik vroeg niet naar zijn plannen met jou. Je verlangt er als volwassene nog altijd naar een paard te worden. Je praktijk ervaring met paarden heb je te danken aan de transportondernemer. Mag ik daaruit concluderen dat jouw weldoener goed voor zijn vele paarden was zelfs als hij toevallig een rothumeur had?
-Ja Yurizan maar niet slechts omdat hij goedaardig was jegens mens en dier. Dat was wel zijn karakter en hij was zelden in een slecht humeur maar daarnaast was hij nuchter zakelijk aangelegd. Hij vond het kortzichtig als een transportondernemer zijn paarden en ondergeschikten slecht behandelt. Hij was van zijn paarden en ondergeschikten afhankelijk. Toen hij betrekkelijk jong overleed, kocht een heel ander type man het bedrijf van de weduwvrouw. Hij behandelde het personeel slecht. De onderneming verloor de goede naam. Ik was er inmiddels de gediplomeerde boekhouder van. Hij ontsloeg me met als argument dat hij zelf de boekhouding kon verzorgen. Later bleek dat hij geen pottenkijkers in zijn twijfelachtige administratie duldde. Ik vond vrijwel meteen werk bij een houtmakelaar die geregeld een beroep deed op de sleperspaarden van het transportbedrijf. Daar kwam ik voortaan niet meer. Ik had geen plezier meer in die omgeving omdat daar zowel de paarden als de koetsiers en menners alias stalknechten door de nieuwe eigenaar van het bedrijf uitgescholden, afgeblaft en oneerlijk behandeld werden. Niet al het- maar vrij veel personeel vierde zijn inmiddels dikwijls slechte humeur op de dieren bot. Ik had niets meer te zoeken in het transportbedrijf . Voelde me wel schuldig omdat ik mijn vrienden de paarden in de steek liet. Door gebrek aan overwicht op mensen was ik als de heel jonge boekhouder van het bedrijf niet in staat ze in bescherming te nemen tegen de snel achteruitgaande sfeer. Na de dood van mijn weldoener, gebeurden er steeds vaker ongelukken. Zowel op straat en op de kades als in de erg grote stal. Een van de oorzaken van de heel goede reputatie van mijn weldoener was geweest dat zijn transportonderneming uiterst zelden met ongelukken te kampen had. Het personeel was tevreden met het loon en de overige arbeidsomstandigheden, daardoor gedisciplineerd. De paarden waren weldoorvoed, werden vriendelijk behandeld, waren daardoor rustig en betrouwbaar. De nieuwe eigenaar verziekte de sfeer in het bedrijf. Na ongeveer twee jaar ging het failliet. In de stad werd gezegd omdat hij de welvarende onderneming leeggeroofd had. Hij leefde volgens onze stad op te grote voet ten kosten van de arbeidsomstandigheden van zijn personeel en de verzorging van de paarden. Diverse leveranciers zoals hoefsmeden, tuigmakers, wagenmakers, paardenvoer grossiers hadden grote vorderingen op hem. Hij vluchtte naar het een of ander buitenland en jatte daartoe het vele geld dat aan de leveranciers, de hoefsmid en de paardenarts toekwam. In Kristiansand heeft men nooit meer iets van hem vernomen. De dwangverkoop van het bedrijf bracht niet genoeg op om de door hem gemaakte schulden te vereffenen. Het personeel kwam niet alleen van de ene dag op de andere op straat te staan maar had nog veel achterstallig loon te goed. Ze kregen geen kroon, Yurizan. De opbrengst van de dwangverkoping ging in z'n geheel naar de grote schuldeisers zoals de Staat omdat de gevluchte transporteur een enorme belastingschuld had. De oudere koetsiers en menners konden geen nieuwe werkgever vinden. Alleen het jonge personeel werd door andere bedrijven in dienst genomen.
- Yuri ik kan me levendig voorstellen dat er ongelukken gebeurden toen de sfeer in het bedrijf door de nieuwe eigenaar verziekt werd. Alexander kan mij als ik hem slecht behandel omver lopen alsof ik een vogelverschrikker ben. Hij kan me met één schop van een achterpoot vernielen. Me met zijn voorhoeven tot pulp stampen. Hij komt niet op dergelijke ideeën omdat we aan elkaar gehecht zijn. Dat hij tijdens het verslepen van boomstammen mijn aanwijzingen opvolgt is slechts voor een heel klein deel een kwestie van gehoorzaamheid. Voor het grootste gedeelte een heerlijke samenzwering tussen zijn enorme spierkracht en mijn kijk op de terreingesteldheid. Wij vinden het leuk samen bezig te zijn. Doe ik hem met mijn eigen lijf en een heel licht boomstammetje voor hoe hij zijn eigen grote bekneld geraakte boomstam kan lostrekken, dan doet hij het me graag na, trekt ook zijn stam behendig los uit een beknelling. Ik ben het helemaal eens met de oorspronkelijke baas in het transportbedrijf te land in Kristiansand: je personeel en je paarden slecht behandelen is kortzichtig. De nieuwe eigenaar was niet zakelijk ingesteld. Dank je wel voor je openhartigheid, Yuri. Ik vind het fijn dat jij je niet flinker voordoet dan je bent. Je hebt geen overwicht op mensen zeg je. Dieren hebben iets met jou. Toen ik Alex en jou in jouw koortsige hallucinatie in het oog kreeg, dacht ik verwonderd 'wat krijgen we nou?' Dat de hengst met zijn hoofd op je schouder stond te dommelen vertelde me in jouw hallucinatie van onze kennismaking iets over jou. Ik vind jouw temperament aantrekkelijk.
Op dat moment bereiken wij het Huis. (wordt vervolgd)

(einde van het tweede deel van het verhaal "Woud van de Eenhoorn"
Het wordt vervolgd)